El Prithvi Sukta es el himno 1 del libro 12 del Atharva Veda (AVŚ 12.1) y consta de 63 versos

Verso 1 (प्र थमं मन्त्रम् )
सत्यं बृ हदृतमु ग्रं दीक्षा तपो ब्र ह्म यज्ञः पृ थिवीं धारयन्ति। सा नो भू तस्य भव्यस्य पत्न्यु रुं लोकं पृ थिवी नः कृ णोतु ॥१॥
La Verdad, la gran Ley, el potente Rito Consagratorio, el Ardor, la Oración y el Sacrificio sostienen a la Tierra.
Que ella, la soberana de todo lo que es y será, la Tierra, nos conceda un amplio espacio.
Verso 2
यां मानवाः समधिरुह्य समन्तं यस्यां पर्व ता बहुवृ द्धा अभिख्याः। या वीरुधः सर्व से ना विधत्ते प्र थां पृ थिव्यस्मे रं हतु प्र थताम् ॥२॥
Aquella sobre la cual los hombres, los dioses y los asuras [fuerzas] han escalado sus numerosas cimas y planicies; la que lleva plantas con muchos poderes variados, que la Tierra se extienda ampliamente y nos sea propicia.
Verso 3
यस्यां समु द्र उत सिन्धु रापो यस्यामन्नं कृ ष्टयः सं बभू वुः। यस्यामिदं जिन्वति प्राणदे जत् सा नो भू मिः पू र्व पे याय दधातु ॥३॥
En quien están el mar, el río Sindhu y todas las aguas, en quien están los alimentos y los campos de cultivo, en quien todo lo que respira y se mueve tiene su ser, que esta Tierra nos otorgue el primer rango y posición.
Verso 4
या चतस्रः प्र दिशो जन्मभू मिर्या द्रु पदं विधत्ते या विश्वकर्मा । या ओषधीः सर्व से ना विधत्ते सा नो भू मिः प्र तिगृ ह्य प्र दातु ॥४॥
Ella que es la Señora de las cuatro regiones, en quien residen nuestros alimentos y campos, que nutre a todas las criaturas que respiran y se mueven, que esta Tierra nos conceda vacas con leche inagotable.
Verso 5
यस्यां पू र्वे मनवः सं बभू वु र्य स्यां दे वा असु रान् प्राण्यध्वन् । या पशू न् पक्षिणश्च विश्वरूपान् दधार सा नो भू मिः श्रियं धातु ॥५॥
Aquella sobre la que los antiguos hombres lucharon, sobre la que los Dioses derrotaron a los demonios hostiles, el variado hogar de aves, ganado y caballos, que esta Prithivī nos conceda suerte y esplendor.
Verso 6
प्र तिष्ठिता सर्व विदा सु वीर्या सु वर्चा भू मिः सु भू तिरच्यु ता। या सहस्राक्षा अनपव्र जा सती हिरण्यवक्षा द्रविणं दधातु नः॥६॥
De pie firme, todo sosteniendo, almacén de tesoros, de pecho dorado, refugio de todo lo que se mueve. Que la Tierra, que lleva a Agni Vaisvānara, la consorte del poderoso Indra, nos conceda grandes posesiones.
Verso 7
यां रक्षन्त्यप्र मत्ता नित्यया सदा न दे वाः। या पृ थिवी मधुं दुघा सा नो दुहां मधु प्रि यम् ॥७॥
Que la Tierra, siempre protegida con incansable cuidado por los dioses que nunca duerman, que ella derrame para nosotros delicioso néctar, que nos rocíe con una inundación de esplendor.
Verso 8
या पू र्वा अप्सु निहिताप्स्वन्तर्यां विप्रा मनसा भू तिकामाः। यस्या हृदयं परमे व्योमन् सत्ये नावृ तं परितो विभाति॥८॥
Ella que al principio fue agua en el océano, a quien los sabios, con sus maravillosos poderes, siguieron. Que ella, cuyo corazón está en el cielo más elevado, rodeada de verdad y eterna, que esta Tierra nos conceda lustre y poder en la más alta soberanía.
Verso 9
यां वर्च सा समाप्लावयन्ति रात्रिं दिवं न विच्छिन्दन्त आपः। सा नः प्र जापतिः प्र जया समाप्नोतु प्राणे न प्राणवद्भिः॥९॥
Sobre la que las aguas universales fluyen día y noche con movimiento incesante, que ella, con muchos arroyos, derrame leche para nosotros, que nos rocíe con una inundación de esplendor.
Verso 10
यामश्विना मिमाने यस्यां विष्णोः पदे रमे ते । यामिन्द्रो अप्र तिकु र्व न् वृ त्राय विप्रः पु रोडा अरोदयत् ॥१०॥
Aquella que los Aśvins midieron, sobre la que el pie de Viṣṇu avanzó, a quien Indra, Señor del Poder y la Fuerza, liberó de todos los enemigos para sí mismo. Que la Tierra derrame su leche para nosotros, una madre para mí, su hijo.
Verso 11
त्वं नो भू मे अग्निना पृ थिवीयं त्वमर्ण वः सु विताय सत्पते । त्वया वयं सु वीराः प्र जा इषो वृ जनीवन्तो विजये म सानु ना॥११॥ अश्विना मिमाने
यस्यामधि।
Oh Prithivī, que tus bosques sean auspiciosos, auspiciosos sean tus collados y montañas cubiertas de nieve.
Sin ser matado, herido, ni sojuzgado, he puesto mi pie sobre la Tierra, sobre la tierra parda, negra, rojiza y de todos los colores, sobre la firme tierra que Indra protege del peligro.
Verso 12
नाभिः पृ थिव्याः परमः समु द्राः समु द्रियाः पृ थिव्यै । इमां मातरं पृ थिवीमु पस्पृ शः प्र दक्षिणमभि मा मा हिं सीः॥१२॥
Oh Prithivī, tu centro y tu ombligo, todas las fuerzas que han surgido de tu cuerpo, colócanos en medio de esas fuerzas; sopla sobre nosotros. Yo soy el hijo de la Tierra, la Tierra es mi madre. Parjanya es mi padre; que él me promueva.
Verso 13
यस्यामदः पु रै तवे वे दिं कृ ण्वन्ति वै द्विजाः। यस्यां स्रु चो बभ्रु वो निर्मि ता अध्वरे यज्ञस्य हित्वा विदथे श्रिये ॥१३॥
Tierra sobre cuya superficie encierran el altar, y todos los oficiantes hilan el hilo de la adoración; en la que las estacas del sacrificio, resplandecientes, se fijan y se levantan en alto ante la oblación, que ella, esta Tierra, próspera, nos haga prosperar.
Verso 14
यः पृ थिवीमन्वतन्नमे धा यः पृ थिवीमन्वतन्नन्नमन्वतन्नग्निं प्राविशत् । तस्मा अहं प्र जिहीते पृ थिवी प्र तिगृ ह्णातु मे हविः॥१४॥
Al hombre que nos odia, oh Tierra, que lucha contra nosotros, que nos amenaza con pensamientos o con armas mortales, hazlo nuestro siervo como lo has hecho en tiempos pasados.
Verso 15
त्वया ह भू मे अहिं सता यज्ञो दे वे षु गच्छति। त्वयि जाता ओषधयस्त्वयि प्राणन्ति पशवः॥१५॥
Producido de ti, sobre ti se mueven las criaturas mortales; tú los llevas, tanto cuadrúpedos como hombres. A ti, sustentadora del mundo, la Tierra, que lleva el universal Agni, esta Tierra nos conceda el primer rango.
16 (AVŚ 12.1.16)
ता नः प्र जाः सं दुह्रतां समग्रा वाचो मधु पृ थिवि धे हि मह्यम् ॥१६॥
Que todas nuestras criaturas [hijos, ganado] nos den leche [abundancia] en conjunto. Oh Tierra, concédeme el néctar de la palabra elocuente.
17 (AVŚ 12.1.17)
विश्वस्वां मातरमोषधीनां ध्रु वां भू मिं पृ थिवीं धर्म णा धृ ताम् । शिवां स्योनामनु चरे म विश्वहा ॥१७॥
Sigamos siempre a la Tierra, madre universal de las plantas, fundamento firme, sostenida por el Orden Cósmico (Dharma), auspiciosa y amable.
18 (AVŚ 12.1.18)
महत् सदस्थं महती बभू विथ महान् वे ग एजथु र्वे पथु स्ते । महां स्त्वे न्द्रो रक्षत्यप्र मादं सा नो भू मे प्र रोचय हिरण्ययीव सं दृशि मा नो द्विक्षत कश्चन ॥ १८॥
Grande es tu morada; grande te has vuelto. Grande es tu impulso, tu temblor y tu agitación. El gran Indra te protege sin cesar. Así, oh Tierra, resplandece para nosotros como si tuvieras la apariencia del oro. Que nadie nos mire con odio.
19 (AVŚ 12.1.19)
अग्निर् भू म्याम् अग्निर् ओषधीष्व् अप्स्व् अग्निः शु ष्म्य् अर्व न्तम् आविशत् । अग्निर् गोष्व् अग्निर् अश्वे ष्व् अग्निर् अन्तः पु रुषे ष्व् अग्निः ॥१९॥
Agni [el fuego] está en la tierra, en las plantas, en las aguas. Agni, el impetuoso, reside en los caballos. Agni está en el ganado y en los corceles. Agni está dentro de los hombres.
20 (AVŚ 12.1.20)
अग्निर् दिवि शोचिर् अग्निर् अन्तरिक्षे घृ तप्र तिको वह्निर् आस। तं जनासो अग्निं हव्यवाहं समिधाना इधते ॥२०॥
Agni brilla en el cielo; Agni está en el firmamento. Es portador de oblaciones, amante de la mantequilla clarificada. Los hombres encienden a Agni, el portador de las ofrendas, cuando le ofrecen leña.
21 (AVŚ 12.1.21)
कृ ष्णाजिनोष्णीषिणी पृ थिवि समग्मयि प्र ते वोचम् अस्मे दीदिहि वर्च सा ॥२१॥
Oh Tierra, que llevas un manto oscuro y un turbante brillante, afílamos [como un cuchillo] y concédenos resplandor.
22 (AVŚ 12.1.22)
यज्ञे न यज्ञम् अयजन्त दे वास् तानि धर्मा णि प्र थमान्य् आसन् । ते ह नाकं महिमानः सचन्त यत्र पू र्वे साध्याः सन्ति दे वाः ॥२२॥
Los dioses sacrificaron el sacrificio a través del sacrificio; esas fueron las primeras normas sagradas. Estos poderes alcanzaron el cielo, donde están los dioses, los antiguos “Sādhyas”. Ofrecen sacrificios a los dioses en la tierra, y los mortales viven de la comida. Que la Tierra nos conceda el aliento y la fuerza vital; que la Tierra nos dé una larga vida.
23 (AVŚ 12.1.23)
यत्ते गन्धः पृ थिवि सं बभू व यमोषधयो वनस्पतयो बिभ्र ति । यं गन्धर्वा प्सरसो यं मनु ष्या उपजीवन्ति । ते न मा सु गन्धिं कृ णु यन् मा द्विषत् कश् चन ॥२३॥
La fragancia que de ti surge, oh Tierra, que llevan las hierbas y los árboles, que comparten los Gandharvas y Apsarās, y de la que viven los hombres, con esa fragancia perfúmame para que nadie me odie.
24 (AVŚ 12.1.24)
या ते गन्धाः पृ थिवि य ओषधीषु यान् अभि वाति पवमानो अग्निः । यान् गन्धर्वा प्सरसो ये मनु ष्या अभ्यस्यन्ति । ते नो गन्धाः प्रि यतमा भवन्तु मा नो
द्विषत् कश्चन ॥२४॥
Los aromas que son tuyos, oh Tierra, los que están en las plantas, los que aviva el viento purificador (Agni), los que usan los Gandharvas, Apsarās y los hombres, que esos aromas nos sean los más queridos. Que nadie nos mire con odio.
25 (AVŚ 12.1.25)
यश् ते गन्धः पु रुषे ष्व् आविवे श यम् आ तस्थौ वृ षभं यम् अश्वम् । य इन्द्रियं तन्वां यो वयो यो वर्चो यो बले । ते न मा सु गन्धिं कृ णु यन् मा द्विषत् कश् चन ॥२५॥【69†L28-L30】
La fragancia tuya que ha entrado en los hombres, la que reside en el toro y en el caballo, la que es poder viril, forma, energía vital, esplendor y fuerza, con esa fragancia perfúmame para que nadie me odie.
26 (AVŚ 12.1.26)
याः पृ थिवीं सं चरन्तीरभि या उद्यन्ति वर्च सा । ता अस्मभ्यं सू र्या यै क्षे त्रपते दत्त सं दुह्रतां समग्राः ॥२६॥
Las [fuerzas o corrientes] que recorren la Tierra, las que ascienden con resplandor, que ellas para nosotros, oh Señor del Campo (Kshetrapati), den leche [abundancia] todas juntas.
27 (AVŚ 12.1.27)
या ते पृ थिवि शमा शान्ता हिरण्यया अव्यथिषीत । तया नः समग्रा सं विदानाः प्र जाभिर्भू षणा भवन्तु ॥२७॥
Aquella [parte tuya], oh Tierra, que es apacible, sosegada, dorada e inquebrantable, que con ella, actuando en armonía, seamos embellecidos con hijos y descendencia.
28 (AVŚ 12.1.28)
या ते प्राची या प्र तीची या त उदीची यावाची । या पृ थिवि विद्धि नः प्र जया सं सृ जस्व पशु भिः ॥२८॥
Aquella [dirección tuya] que es oriental, la que es occidental, la que es septentrional, la que es meridional, oh Tierra, conócela. Únenos a la descendencia y al ganado.
29 (AVŚ 12.1.29)
यां वशासो अभितपन्ति यां च राजानो अभितपन्ति । यां श्वा यां सू करः पु रुषो यां पृ श्निः ॥२९॥
Aquella [Tierra] que los habitantes acosan, que los reyes hostigan, que el perro, que el jabalí, que el hombre, que el leopardo [atormentan]… (súplica implícita: protégenos de ellos).
30 (AVŚ 12.1.30)
तस्यास्त्वं पृ थिवि मा हिं सीः किं चनामु त । शिवा नः सु प्र जावीरा मृ डीका मा न आरिक् ॥३०॥
De aquella [Tierra], oh Tierra, no nos hieras en absoluto. Auspiciosa para nosotros, con buena descendencia y héroes [hijos], compasiva, no nos abandones.
31 (AVŚ 12.1.31)
या ते पृ थिवि स्थालवृ ता या हिरण्यवता मृ ता । या रोहिणी या सु भगा या स्यामा या सरस्वती । तया नः समग्राः सं विदानाः प्र जावीरान् दधातन ॥३१॥
La que es de amplios terrones, la que está sembrada de oro, la rojiza, la afortunada, la oscura, la que tiene aguas (Sarasvatī). Con ella, oh [Tierra], actuando en conjunto, concédenos hijos y héroes (descendencia).
32 (AVŚ 12.1.32)
अहं त्वद् भू मे अध्यभवं जातो भू म्या अहम् । मा त्वा मातरपिहिं सिषं मा मा हिं सीः पृ थिवि ॥३२॥
Yo de ti, oh Tierra, nací; surgí de la Tierra. No te dañaré a ti, madre, ni tú me dañes a mí, oh Tierra.
33 (AVŚ 12.1.33)
यस्यास्ते पृ थिवि त्रयः स्थामनः पृ थिवी जना आयवः । तरुतु र्वि प्र थमं ते गर्भा श्चतु रश्चरणा वयः ॥३३॥
Aquellos tres cimientos tuyos, oh Tierra: los hombres, las aves y las criaturas. El primero es tu vientre [el mundo subterráneo]; los seres de cuatro patas y las aves [son los otros].
34 (AVŚ 12.1.34)
चतु रः पृ थिवि स्थामनः प्राची प्र तीच्यवाची । उदीची ध्रु वा दिवि ते धाम ते न त्वं वर्च सा ज्वल ॥३४॥
Cuatro son tus cimientos, oh Tierra: este, oeste, sur y norte. El fijo está en el cielo. Con ese esplendor, oh Tierra, resplandece.
35 (AVŚ 12.1.35)
यास्ते पृ थिवि प्र दिशः प्राचीर्या श्चाकरोद् द्यौः । ता नः समग्राः सं विदानाः सु प्र जावीरा अनमीवा भवन्तु ॥३५॥
Las direcciones tuyas que son orientales y las que hizo el cielo, oh Tierra, que ellas, en concordia, nos sean de buena descendencia, con héroes y libres de enfermedades.
36 (AVŚ 12.1.36)
यां त्वा पृ थिवि वीरुधः पर्व ता यां सरस्वतः । तां त्वा मातरमु पस्पृ श आदित्यानां व्र ते न ॥३६॥
Tú a quien las plantas, los montes y los ríos (Sarasvatas) [habitan], a ti, Madre, te toco con el voto de los Ādityas.
37 (AVŚ 12.1.37)
न त्वां दे वा अभि हिं सन्ति ये च पृ थिवि रक्षन्ति । अस्माकमायु र्व्य तिषज्य न एधि प्रि यं वचः ॥३७॥
No te hieren los dioses, ni aquellos que te protegen, oh Tierra. Une nuestra vida [a la tuya]; sé una palabra querida para nosotros.
38 (AVŚ 12.1.38)
यद् ध वा अस्य पृ थिवी प्र थमा सन् न्यवे शयत् । तदस्याः प्र त्नं सदनं य आहुरग्रे सं गते ॥३८॥
Cuando la Tierra, siendo la primera, dio asiento [a los dioses], esa es su antigua morada, aquella de la que dijeron al principio [que estaba] reunida.
39 (AVŚ 12.1.39)
याः पृ थिवीं विष्टभ्नाना अभितिष्ठन्ति विश्वतः । ता नो दे वाः प्र यच्छन्त्वायु र्ब लं च वर्च सा ॥३९॥
Que los dioses que sostienen la Tierra y la rodean por todas partes, nos concedan vida, fuerza y esplendor.
40 (AVŚ 12.1.40)
या ते पृ थिवि पर्व ता मणयो यास्ते सिकताः । ता नो दे वा अभि रक्षन्तु सर्व तः सदम् ॥४०॥
Tus montañas, oh Tierra, tus joyas, tus arenas, que esos dioses nos protejan por todos lados siempre.
41 (AVŚ 12.1.41)
इन्द्राग्नी पृ थिवी द्यावा क्षे त्रपतिं नमसा वयम् । पृ थिवी वात इन्द्रियं सजोषसो हवामहे ॥४१॥
A Indra y Agni, a la Tierra y al Cielo, al Señor del Campo, a la Tierra, al Viento, al Poder Viril, invocamos en armonía con reverencia.
42 (AVŚ 12.1.42)
ये पृ थिव्यां पर्व ता ये च निम्ना ये च गह्वराः । ते नो ब्र ह्म क्षत्रं सु प्र जावीरं दधात ॥४२॥
Los montes que hay en la Tierra, los valles y las cavernas, que ellos nos den la sabiduría (Brahman), el poder señorial (Kshatra), buena descendencia y héroes.
43 (AVŚ 12.1.43)
ये पृ थिव्यां सरितः स्यन्दमाना ये कू पा ये प्र पाः । ते नो ब्र ह्म क्षत्रं सु प्र जावीरं दधात ॥४३॥
Los ríos que fluyen en la Tierra, los pozos y los estanques, que ellos nos den la sabiduría, el poder, buena descendencia y héroes.
44 (AVŚ 12.1.44)
ये पृ थिव्यामोषधयः फल्गु नीर्या बृ हतीश्च याः । ता नो ब्र ह्म क्षत्रं सु प्र जावीरं दधात ॥४४॥
Las plantas que hay en la Tierra, las pequeñas y las grandes, que ellas nos den la sabiduría, el poder, buena descendencia y héroes.
45 (AVŚ 12.1.45)
या दिव्या आपो याः पार्थि वीर्याः स्र वन्ति याः कानीना या ह्रदाः । ता नो ब्र ह्म क्षत्रं सु प्र जावीरं दधात ॥४५॥
Las aguas celestiales, las terrestres, las que fluyen, las que brotan de los manantiales, los lagos, que ellas nos den la sabiduría, el poder, buena descendencia y héroes.
46 (AVŚ 12.1.46)
ये पृ थिव्यां पु रुषा ये च दाशाः के च ये विशः । ते नो ब्र ह्म क्षत्रं सु प्र जावीरं दधात ॥४६॥
Los hombres que hay en la Tierra, los siervos (dāsa) y todos los clanes (viś), que ellos nos den la sabiduría, el poder, buena descendencia y héroes.
47 (AVŚ 12.1.47)
ये पृ थिव्यां पशवो ये च मृ गा ये च पत्तयः । ते नो ब्र ह्म क्षत्रं सु प्र जावीरं दधात ॥४७॥
Las bestias domésticas de la Tierra, los animales salvajes y las aves, que ellos nos den la sabiduría, el poder, buena descendencia y héroes.
48 (AVŚ 12.1.48)
ये पृ थिव्यां ग्रामा ये चाध्वानो ये च पन्थाः । ते नो ब्र ह्म क्षत्रं सु प्र जावीरं दधात ॥४८॥
Las aldeas de la Tierra, los caminos y las sendas, que ellos nos den la sabiduría, el poder, buena descendencia y héroes.
49 (AVŚ 12.1.49)
ये पृ थिव्यां राष्ट्राणि ये च जनपदा ये च क्षितयः । ते नो ब्र ह्म क्षत्रं सु प्र जावीरं दधात ॥४९॥
Los reinos de la Tierra, las provincias y los territorios, que ellos nos den la sabiduría, el poder, buena descendencia y héroes.
50 (AVŚ 12.1.50)
इदं भू मेः पर्या यं वाचा वदामि यत् सत्यम् । पृ थिवी माता दिवः पिताऽऽक्रान् मा प्र मोषीः ॥५०॥
Esto, como una alabanza cíclica a la Tierra, digo con palabra verdadera: La Tierra es madre, el Cielo es padre. Que se apodere de nosostros [su bendición] y no nos abandone.
51 (AVŚ 12.1.51)
यस्त्वा द्वे ष्टि पृ थिवि यश्च नः क्रु ध्यति मर्त्यः । तस्माद् बिभ्याद् इन्द्र त्वं मा द्विक्षत कश्चन ॥५१॥
El mortal que te odia, oh Tierra, o el que se enoja con nosotros, que tema a Indra. Que nadie nos mire con odio.
52 (AVŚ 12.1.52)
यो नो अग्न उभयादं यो मर्त्यो द्वे ष्टि दे वाः सपत्नाः । सो अस्मान् ने ष्टात् पृ थिवीं वि चिन्वन् मा नो द्विक्षत कश्चन ॥५२॥
El mortal que nos odia a ambos lados [en este mundo y el otro], oh Agni, y los dioses y rivales, que él nos dirija [alejándose], buscando la Tierra. Que nadie nos mire con odio.
Verso 53 (AVŚ 12.1.53)
या पू र्वा पृ थिवी राजसि या मध्या यापरा । तया नः पृ थिवि शर्म यच्छ दिवि वा पार्थि वे सदः ॥५३॥
Oh Tierra, tú que reinas como la primera, la intermedia y la última, concédenos protección en la morada celestial o terrenal.
54 (AVŚ 12.1.54)
या ते पृ थिवि प्राची दिक् शोचिष्मती सपत्नहा । तया नः पृ थिवि शर्म यच्छ दिवि वा पार्थि वे सदः ॥५४॥
Oh Tierra, tu dirección oriental, radiante y destructora de rivales, con ella concédenos protección…
55 (AVŚ 12.1.55)
या ते पृ थिवि दक्षिणा दिक् शोचिष्मती सपत्नहा । तया नः पृ थिवि शर्म यच्छ दिवि वा पार्थि वे सदः ॥५५॥
Tu dirección meridional, radiante y destructora de rivales, con ella concédenos protección…
56 (AVŚ 12.1.56)
या ते पृ थिवि प्र तीची दिक् शोचिष्मती सपत्नहा । तया नः पृ थिवि शर्म यच्छ दिवि वा पार्थि वे सदः ॥५६॥
Tu dirección occidental, radiante y destructora de rivales, con ella concédenos protección…
57 (AVŚ 12.1.57)
या ते पृ थिव्यु दीची दिक् शोचिष्मती सपत्नहा । तया नः पृ थिवि शर्म यच्छ दिवि वा पार्थि वे सदः ॥५७॥
Tu dirección septentrional, radiante y destructora de rivales, con ella concédenos protección…
58 (AVŚ 12.1.58)
या ते पृ थिवि ध्रु वा दिक् शोचिष्मती सपत्नहा । तया नः पृ थिवि शर्म यच्छ दिवि वा पार्थि वे सदः ॥५८॥
Tu dirección fija (el cenit o el punto fijo), radiante y destructora de rivales, con ella concédenos protección en la morada celestial o terrenal.
59 (AVŚ 12.1.59)
या ते पृ थिवि समन्तं सर्व तो दिक् शोचिष्मती सपत्नहा । तया नः पृ थिवि शर्म यच्छ दिवि वा पार्थि वे सदः ॥५९॥
Tu dirección que rodea todo el contorno, radiante y destructora de rivales, oh Tierra, con ella concédenos protección.
60 (AVŚ 12.1.60)
या ते पृ थिवि प्र त्ने प्र त्ने धामन् धामन् या वर्च स्वती । तया नः पृ थिवि शर्म यच्छ दिवि वा पार्थि वे सदः ॥६०॥
Aquella [morada tuya] que en cada antigua y sagrada sede es la más resplandeciente, oh Tierra, con ella concédenos protección.
61 (AVŚ 12.1.61)
या ते पृ थिवि तनूः सत्यव्र ता मही सा नः पृ थिवि शर्म यच्छ दिवि वा पार्थि वे सदः ॥६१॥
Aquella forma tuya, oh Tierra, que es de verdadero voto y grande, oh Tierra, con ella concédenos protección en la morada celestial o terrenal.
62 (AVŚ 12.1.62)
या ते पृ थिवि तनू र् यज्ञिया यज्ञे सीदति शोचिषा । तया नः पृ थिवि शर्म यच्छ दिवि वा पार्थि वे सदः ॥६२॥
Aquella forma tuya, oh Tierra, digna de sacrificio, que se sienta en el sacrificio con su resplandor, con ella concédenos protección.
63 (AVŚ 12.1.63 – Verso final)
माता भू मिः पु त्रोऽहं पृ थिव्याः पर्ज न्यः पिता स मा वर्ध यतु । इदं ब्र ह्म पृ थिव्या अन्नं च दध्र इति क्षे त्रपतये स्वाहा ॥६३॥
La Tierra es la madre, yo soy hijo de la Tierra. Parjanya (el dios de la lluvia) es el padre; que él me haga crecer. Esta oración y el alimento de la Tierra los sostengo. ¡Ofrenda de oblación al Señor del Campo (Kshetrapati)!